Piano Del Cuore – After Hours
By Farirai Manonose
Waar ging je heen op die noodlottige dag? Waar kan ik je vinden? Ik zie je soms in mijn perifere visie. Ik zie je de hele tijd in mijn dromen na uren. Je bent van vlees en bloed, hier naast me, maar als ik je aanraak, ben je weg. Tijd verliest betekenis als je er niet bent. Tijd verloren betekenis toen je hier was. Ik put troost uit de wetenschap dat tijd en ruimte menselijke constructies zijn, dus misschien ben jij hier, en misschien ben ik daar. Misschien zijn we overal samen.
Je zult je niet herinneren, oh Eloise, de eerste keer dat ik je ooit zag. Het duurde lang voordat je me zag en je stralende glimlachende ogen omdraaide in aanbidding van de mijne. Je stond op het zand, gefascineerd door de oceaan. Ik stond een eindje weg, gefascineerd door jou. De zon kuste je gouden huid en de wind streelde je haar. Je betrapte me op staren, maar leek me niet te storen. We keken elkaar even aan, en toen ging je weg. Ik heb je dit enige tijd later verteld, maar je wist het niet meer. Voor jou was ik een tijdelijke interesse geweest, misschien een voorbijgaande nieuwsgierigheid; dat had het thema van onze scheve liefde kunnen zijn.
Wie had kunnen denken dat ik je ooit in mijn armen zou hebben? Zelfs voor een kort moment, een kleine oneindigheid van onszelf. Ik stelde me voor dat we door sterren gekruiste zielen zijn. Eentje om te bewonderen en jij om bewonderd te worden. Licht en donker, de zon en de maan. Geboren om rond één punt te dansen. Onze ontmoeting zou rampzalig zijn. Een verbuiging van de natuurkundige wetten. Maar we ontmoetten elkaar, en onze ongelijke liefde bloeide op. Maar nu ben je weg, en ik kan niets anders doen dan wachten tot je terugkeert.
Herinner je je het nog, oh Eloise? Het zonovergoten bos waar we elkaar voor het eerst ontmoetten? Ik wist toen ik je hand schudde zoals ik nu weet dat ik voor altijd gevangen zou worden gehouden door de ronding van je glimlach en het fladderen van je wimpers. Keer terug naar mij zoals je altijd doet, na sluitingstijd. Als ik de kaarsen heb uitgeblazen en mijn hoofd heb gelegd om te rusten. Wat een vreugde is het als ik de druk van uw aanwezigheid voel. We kunnen elkaar niet aanraken, maar het is voor mij voldoende om u te zien, te voelen dat u hier bent. Dus keer terug naar mij Eloise, na uren.
Herinner je je nog, Oh Eloise, die eerste kus terwijl we dansten onder de zomerhemel?
“Hallo,” zei ik.
“Hallo,” antwoordde je.
Ik hield toen hevig van je en nu hou ik hevig van je. Ik ben jaloers op de man die ik in mijn hoofd zie, met jou dansend tot de zon ondergaat onder de oceaan. Die avond, terwijl we in de zachte lakens van uw bed lagen, kon ik niet denken, spreken of iets anders doen dan voelen. We waren energie, zie je. We waren licht en donker, de zon en de maan. Geboren om rond één punt te dansen. Onze deelname was rampzalig. Een verbuiging van de natuurkundige wetten.
Ik stelde me voor dat ik er alleen was om jouw licht, jouw schoonheid en jouw glorie te weerkaatsen. Zeg me, lieve Eloise, wat gebeurt er als de zon de maan helemaal alleen laat? Ik stel me voor dat hij wacht in eindeloze duisternis. Ik stel me voor dat zelfs een schaduw van de ster waarmee hij ooit danste, genoeg is om hem te verdrinken in alle herinneringen aan de toekomst die had kunnen zijn.
Wat voor vreugde schenkt het om op een open weg te rijden Als je niet naast me bent, je handen opheft en schreeuwt van vreugde, verlicht de zon je gouden lokken als een aureool? Welke rust kan ik vinden in een bed dat niet wordt verwarmd door jouw zachte huid? Pas na uren wanneer ik je in mijn dromen zie, lijkt de wereld weer vol schoonheid te zijn. Uw lach is een bron die ontspringt met zonneschijn en helderheid. In mijn dromen word ik gewiegd in de melodie van zijn geluid. Oh, dat ik voor altijd in die dromen zou blijven. Drijvend in de oceaan van je ogen. Oh dat de nachten nooit zouden eindigen, dus ik zou je nooit verliezen als het daglicht breekt.
Ik wou dat je wist, lieve Eloise, hoe ik vervloek dat mijn ooglid fladdert bij de aanraking van het ochtendzonlicht. Wat zou ik willen dat ik nooit zou worden gewekt uit de zoete troost van uw aanwezigheid. Ik loop, ik eet, ik werk en ik rijd, en toch doe ik niets anders dan wachten op uw terugkeer. Dat moment waarop alle lichten uit zijn en de stilte van de nacht mijn melancholische ziel omhult; Ik lag na uren in het donker en doe mijn ogen open om mezelf weer in het zand te zien en naar mijn favoriete bezigheid te kijken. Je bent gefascineerd door de oceaan en ik ben gefascineerd door jou.
Op een dag,Waar ging je heen op die noodlottige dag? Waar kan ik je vinden? Ik zie je soms in mijn perifere visie. Ik zie je de hele tijd in mijn dromen na uren. Je bent van vlees en bloed, hier naast me, maar als ik je aanraak, ben je weg. Tijd verliest betekenis als je er niet bent. Tijd verloren betekenis toen je hier was. Ik put troost uit de wetenschap dat tijd en ruimte menselijke constructies zijn, dus misschien ben jij hier, en misschien ben ik daar. Misschien zijn we overal samen.
Je zult je niet herinneren, oh Eloise, de eerste keer dat ik je ooit zag. Het duurde lang voordat je me zag en je stralende glimlachende ogen omdraaide in aanbidding van de mijne. Je stond op het zand, gefascineerd door de oceaan. Ik stond een eindje weg, gefascineerd door jou. De zon kuste je gouden huid en de wind streelde je haar. Je betrapte me op staren, maar leek me niet te storen. We keken elkaar even aan, en toen ging je weg. Ik heb je dit enige tijd later verteld, maar je wist het niet meer. Voor jou was ik een tijdelijke interesse geweest, misschien een voorbijgaande nieuwsgierigheid; dat had het thema van onze scheve liefde kunnen zijn.
Wie had kunnen denken dat ik je ooit in mijn armen zou hebben? Zelfs voor een kort moment, een kleine oneindigheid van onszelf. Ik stelde me voor dat we door sterren gekruiste zielen zijn. Eentje om te bewonderen en jij om bewonderd te worden. Licht en donker, de zon en de maan. Geboren om rond één punt te dansen. Onze ontmoeting zou rampzalig zijn. Een verbuiging van de natuurkundige wetten. Maar we ontmoetten elkaar, en onze ongelijke liefde bloeide op. Maar nu ben je weg, en ik kan niets anders doen dan wachten tot je terugkeert.
Herinner je je het nog, oh Eloise? Het zonovergoten bos waar we elkaar voor het eerst ontmoetten? Ik wist toen ik je hand schudde zoals ik nu weet dat ik voor altijd gevangen zou worden gehouden door de ronding van je glimlach en het fladderen van je wimpers. Keer terug naar mij zoals je altijd doet, na sluitingstijd. Als ik de kaarsen heb uitgeblazen en mijn hoofd heb gelegd om te rusten. Wat een vreugde is het als ik de druk van uw aanwezigheid voel. We kunnen elkaar niet aanraken, maar het is voor mij voldoende om u te zien, te voelen dat u hier bent. Dus keer terug naar mij Eloise, na uren.
Herinner je je nog, Oh Eloise, die eerste kus terwijl we dansten onder de zomerhemel?
“Hallo,” zei ik.
“Hallo,” antwoordde je.
Ik hield toen hevig van je en nu hou ik hevig van je. Ik ben jaloers op de man die ik in mijn hoofd zie, met jou dansend tot de zon ondergaat onder de oceaan. Die avond, terwijl we in de zachte lakens van uw bed lagen, kon ik niet denken, spreken of iets anders doen dan voelen. We waren energie, zie je. We waren licht en donker, de zon en de maan. Geboren om rond één punt te dansen. Onze deelname was rampzalig. Een verbuiging van de natuurkundige wetten.
Ik stelde me voor dat ik er alleen was om jouw licht, jouw schoonheid en jouw glorie te weerkaatsen. Zeg me, lieve Eloise, wat gebeurt er als de zon de maan helemaal alleen laat? Ik stel me voor dat hij wacht in eindeloze duisternis. Ik stel me voor dat zelfs een schaduw van de ster waarmee hij ooit danste, genoeg is om hem te verdrinken in alle herinneringen aan de toekomst die had kunnen zijn.
Wat voor vreugde schenkt het om op een open weg te rijden Als je niet naast me bent, je handen opheft en schreeuwt van vreugde, verlicht de zon je gouden lokken als een aureool? Welke rust kan ik vinden in een bed dat niet wordt verwarmd door jouw zachte huid? Pas na uren wanneer ik je in mijn dromen zie, lijkt de wereld weer vol schoonheid te zijn. Uw lach is een bron die ontspringt met zonneschijn en helderheid. In mijn dromen word ik gewiegd in de melodie van zijn geluid. Oh, dat ik voor altijd in die dromen zou blijven. Drijvend in de oceaan van je ogen. Oh dat de nachten nooit zouden eindigen, dus ik zou je nooit verliezen als het daglicht breekt.
Ik wou dat je wist, lieve Eloise, hoe ik vervloek dat mijn ooglid fladdert bij de aanraking van het ochtendzonlicht. Wat zou ik willen dat ik nooit zou worden gewekt uit de zoete troost van uw aanwezigheid. Ik loop, ik eet, ik werk en ik rijd, en toch doe ik niets anders dan wachten op uw terugkeer. Dat moment waarop alle lichten uit zijn en de stilte van de nacht mijn melancholische ziel omhult; Ik lag na uren in het donker en doe mijn ogen open om mezelf weer in het zand te zien en naar mijn favoriete bezigheid te kijken. Je bent gefascineerd door de oceaan en ik ben gefascineerd door jou.
Op een dag, I weet, ik zal niet terugkeren van mijn dromen. Herinner je je me nog, oh Eloise?












